Zangeres Katja van Dam-Flik bracht in de jaren negentig al eens een soloalbum uit onder de naam Kacha, waarop ze zowaar hulp kreeg van Bootsy Collins. Na een lange pauze op muziekgebied is Van Dam-Flik nu naamgever van haar bandje Kay.

It's O-KayDe band probeert ons alvast een beetje te helpen met de beoordeling van het debuutalbum door het de titel It’s O-Kay mee te geven. En ja, oké klinkt het zeker. Tot zover dekt de vlag de lading. Maar meer dan dat is het ook niet; prima liedjes, strakke productie, solide band, leuke zangeres, maar het is niet exceptioneel goed.

Wat als eerste opvalt, is dat het merendeel van het album klinkt alsof het ergens in de tweede helft van de jaren negentig al gemaakt is, in het kielzog van de lading rockzangeressen die als antwoord werden gezien op het succes van Melissa Etheridge en Alanis Morissette. Op andere momenten ligt het weer in het verlengde van Tori Amos.

Kort samengevat: het klinkt allemaal een beetje gedateerd. Zeker wanneer nummers eindigen in een fade-out. Dat terwijl de liedjes zelf helemaal niet slecht zijn. Nummers als Charlie, To The Holy, I Leave You, Been Waiting So Long en zelfs het titelnummer klinken stuk voor stuk pakkend en toegankelijk.

Gospelkoren

De ervaring en het talent van Katja van Dam-Flik blijkt niet alleen uit haar liedjes, maar ook uit haar krachtige vocalen. Bij vlagen doet haar stem denken aan die van Angeline Bonette, van de Nederlandse band Moonflower (wiens single Angel in 1994 Megahit was). De toevoeging van de gospelkoren is ook beslist een meerwaarde.

Van de P-funk van Kacha’s World is weinig meer over, Kay brengt stevige jaren negentig-rock. Het lijkt alsof Van Dam-Flik in de tussentijd (die ze spendeerde aan haar dochtertje en de non-profitorganisatie Cosmo Queen) weinig nieuwe muziek geabsorbeerd heeft. Toch zal Kay juist daarom bekwaam een nichemarkt bedienen.

Bron: NU.nl